Geboren in Emmeloord op 4 september 1955
Overleden in Twello op 16 augustus 2023
Hans, Saskia en René stellen het zeer op prijs dat u samen met hen aanwezig bent bij het afscheid dat we vandaag nemen van Geke Heins-Rolff. Hans heeft mij gevraagd om, namens hem en de kinderen, het woord tot u te richten en dat doe ik graag.
De herinneringen van Hans aan Geke gaan terug tot zaterdag 27 mei 1978. Zo’n 45 jaar en drie maanden geleden; de eerste ontmoeting tussen Geke en Hans in bar/dancing Dijkhof aan de Grote Markt in Zwolle. Na enkele gezellige avondjes in diezelfde bar/dancing was de klik duidelijk en kregen zij verkering. Op 21 mei 1982 zijn ze getrouwd en in 1983 en 1987 werden Saskia en René geboren. De kinderen kijken samen met Hans terug op een hele mooie tijd. Er was nooit ruzie. Als ze in het gezin eens woorden hadden, dan waren die snel weer vergeten.
Geke is altijd een zorgzame vrouw geweest en ook gebleven. Zij zette zichzelf altijd op het tweede plan en zorgde ervoor dat anderen niets te kort kwamen. Ze was gek op drukte en gezelligheid, niets was te gek. Als er op het laatste moment een vriendinnetje van Saskia mee wilde eten, dan was dat nooit een probleem.
Als de kinderen uit school kwamen stonden er altijd een kop thee en een koekje klaar. De kinderen halen en/of brengen was voor haar ook altijd vanzelfsprekend.
De kinderen en Hans besteedden veel vrije tijd aan voetballen en later aan hardzwemmen en waterpolo. Geke ging altijd graag mee. Ook de zaterdagmorgen om 6 uur was ze in touw om trainer Hans en de zwemmende kinderen op weg te helpen naar het zwembad voor de vroege ochtendtraining. Hans kreeg altijd een bakje met geschilde appeltjes mee voor in de auto, onderweg naar zijn werk. Geke heeft het in al die jaren één keer vergeten en dat vond ze ontzettend vervelend.
René herinnert zich zijn zondagse krantenwijk in Ugchelen. In alle vroegte de dikke Telegraaf in de brievenbussen doen was niet ieder weekend zijn favoriete bezigheid, maar het moest wel gedaan worden. Geen probleem zei Geke dan en ging met René mee om de klus te klaren. Vanaf de eerste dag dat Joyce bij hen in huis bleef slapen, kreeg zij ’s-morgens altijd een gevulde broodtrommel mee naar het werk. Deze voorbeelden zijn allemaal tekenend voor de manier waarop Geke haar leven invulde. Altijd anderen tevredenstellen.
Vanaf 2010 werd duidelijk dat Geke geestelijk achteruit ging. Alhoewel ze dat zelf totaal niet door had, veranderde haar gedrag, dat voor de omgeving zichtbaar werd als dwangmatig handelen. Tijdens een familievakantie bijvoorbeeld, deed ze steevast alle ramen en gordijnen dicht en werd de deur van de vakantiebungalow op slot gedraaid. Dat was dan, als voorbeeld, ook om twee uur in de middag, toen ze terugkwamen van het zwembad.
In 2017 stelde de geriater officieel vast dat Geke ziek was en aan Dementie leed. De diagnose was FTD, Fronto temporale dementie. Door die vaststelling gingen er wat deuren open en kreeg de familie al snel een case-manager toegewezen. Geke werkte rond die tijd in de thuiszorg en ook dat werk kon ze, vanwege de ziekte, niet meer naar behoren doen. Met hulp van de case-manager kon ze aansluiten bij de dagbehandeling bij woon/zorgcentrum Mandala en later bij die van Casa Bonita. We hebben Geke altijd het idee gegeven, dat zij daar als vrijwilligster aan de slag ging om de ‘oudjes te helpen’. Zo benoemde ze dat zelf ook altijd en ze beleefde er, vijf dagen in de week, zeer veel plezier aan.
Door de Coronamaatregelen ontstonden begin 2020 vaak problemen door het onbegrepen gedrag van Geke. In die tijd bezocht ze iedere dag meerdere supermarkten om telkens 1 pak koffie of bijvoorbeeld 1 flacon afwasmiddel te halen. Op zich prima, maar vanwege de Corona mocht je de supermarkt niet in zonder een winkelwagen mee te nemen. Dat vond ze niet nodig voor 1 pak koffie, dus liep ze de winkel in. Om die reden werd ze tegengehouden en ontstonden er discussies, waar ze geen raad mee wist. Al met al een zeer ongewenste situatie, die dagelijks zou terugkeren. In overleg met de casemanager en de kinderen heeft Hans toen besloten om Geke, zo mogelijk tijdelijk gedurende de Coronamaatregelen, te laten opnemen in een zorginstelling. Dat kon, doordat er voor haar al een indicatie Wet Langdurige Zorg was afgegeven. Ze werd al snel liefdevol ontvangen in Twello en heeft daar vanaf die tijd ook gewoond. Achteraf bezien had ze geen betere tijd en locatie kunnen hebben.
Zonder anderen te kort te willen doen, vanaf deze plaats, een speciale dank aan Anja Heerink en Marianne van Zuidam. Zij hebben Geke de afgelopen jaren regelmatig bezocht en vaak leuke ansichtkaarten gestuurd hetgeen Geke altijd bijzonder fijn vond.
Ook het personeel en vrijwilligers van De Hofstede in Twello, alwaar Geke drieënhalf jaar heeft gewoond, verdient bijzondere aandacht. Met veel liefde, geduld en ook incasseringsvermogen hebben zij er voor gezorgd dat Geke zichzelf kon zijn. Toen dat nog kon, was Geke een soort van chef vaatwasmachine, ze hielp met het klaarzetten van het ontbijt en liep vaak een rondje over de gang om de ramen en deuren en gordijnen te sluiten. Dat laatste deed zij vanuit een dwangmatigheid, die veroorzaakt werd door haar ziekte. Met een aantal spelregeltjes heeft Geke van het zorgpersoneel altijd de ruimte gekregen om te doen wat haar hersenen haar ingaven. In de moeilijke Corona-periode hebben wij nimmer gemerkt dat de zorg voor Geke, en ook voor haar medebewoners, minder werd. Tot het laatst toe werd de noodzakelijke hulp bij de Algemeen Dagelijkse levensverrichtingen (ADL) met geduld en respect uitgevoerd. Dat was niet altijd makkelijk voor de zorgverleners, want Geke liet die zorg niet altijd zonder problemen toe. Respect voor de verzorgenden is hier zeker op zijn plaats.
Ook respect en dankbaarheid voor het team dat zorgde voor de dagelijkse activiteiten. Onder leiding van Ellen werden, nagenoeg dagelijks, leuke bezigheden georganiseerd, iets dat Geke zichtbaar goed deed. Hans en de kinderen kijken met veel genoegen terug op de periode dat Geke te gast was in de Hofstede.
Dag lieve Geke, mamma, schoonmoeder en oma.
We zullen je nog meer missen dan dat we de afgelopen drieënhalf jaar noodgedwongen al hebben gedaan. Even op visite, samen wat drinken, een spelletje doen, even in de rolstoel mee naar de markt, naar de dierenweide, of gewoon even bij elkaar zijn. Het kan nu niet meer en dat doet ons pijn. Wij blijven echter met trots terugkijken op die ontzettend lieve en zorgzame vrouw die jij was.
Dikke kus van ons allemaal.